Verbroken verbinding

Inleidende tekst uit de mail

Ik ben al een tijdje na aan het denken over de brief en ik merk bij mezelf dat dit geen fijne emoties oproept.
Niet de opdracht zelf maar wel om iets op positiefs op papier te zetten vanuit mijn hart.
Dan zie ik weer die beelden waar de politie buitensporig veel geweld toepast op burgers en dan voel ik een enorme boosheid op komen.
Ik wil niet zoals de mensen zijn die zich op social media negatief uitlaten over de politie omdat ik ook weet dat niet alle politie agenten buitensporig veel geweld toepassen.

Dus tot wie richt ik mijn brief?
Op de politieagenten die buitensporig geweld afkeuren of juist op de politieagenten die dat nu wel doen en zich toch niks aantrekken van een brief?

Het voelt voor mij een beetje aan als een verloren zaak en ik vertrouw de politie niet meer!
Nu ik dit zo schrijf realiseer ik me pas hoe mijn beeld dat ik had van de politie gewijzigd is en dat vind ik een trieste ontwikkeling. Ik ervaar erg veel moeite om vanuit mijn hart en vanuit liefde en verbinding te schrijven.

Dat gezegd hebbende heb ik iets dat lijkt op een brief geschreven, niet mijn beste werk maar zoals ik al zei: ik voel geen verbinding meer met de politie.

De brief 

Beste politie agent,

Toen Maaike mij vroeg om een brief te schrijven die gericht was aan de politie was ik me nog niet bewust van de emoties die dat bij mij zou oproepen.

Al een tijdje loop ik na te denken over de inhoud van de brief en wat ik kwijt wil aan de politie. De waarheid is dat het denken over het schrijven van deze brief eigenlijk alleen maar negatieve gevoelens en boosheid oplevert.

De beelden die bij mij naar boven komen als ik denk aan de politie bestaan voornamelijk uit het toepassen van buitensporig geweld op mensen die opkomen voor hun rechten en hun vrijheid.

Het neutrale beeld dat ik ooit had van de politie is helaas omgeslagen naar een wantrouwend en negatief beeld. Ik vraag me werkelijk af wat er omgaat in het hoofd en hart van een politie agent die helemaal los gaat op een groep vredelievende demonstranten. Wat is de bron van jullie handelen? Is het  frustratie gevoed vanuit onwetendheid of krijgen jullie de opdracht om buitensporig hard op te treden? En als dat laatste het geval is, hoe ga jij dan om met de gedachtes en gevoelens die ’s nachts omhoog  komen als je in bed ligt? Of wanneer je jouw kind een knuffel geeft? Heb jij je hart afgesloten en heeft dat plaatsgemaakt voor een vreemd soort haat op je medeburgers die wel het lef hebben om op te komen voor iets waar zij in geloven? Misschien ben je wel bang voor hun manier van denken die voortgebracht wordt vanuit liefde en verbinding? Een liefde die je misschien niet begrijpt en waar je misschien zelfs jaloers op bent?

Het is voor mij in ieder geval onbegrijpelijk en op dit moment zie ik de politie  als iets of iemand dat ik niet alleen uit de weg ga maar die ik ook geen warm hart meer toedraag terwijl ik weet dat er ook agenten zijn die dit soort acties afkeuren. In mijn ogen zijn jullie meer een onderdeel van het probleem dan van de oplossing.

Wat moet er gebeuren om jou te laten inzien dat je een donker pad bent ingeslagen? Ik wens je veel moed en wijsheid om de waarheid onder ogen te zien!

Groeten,

Marcel