Ik zie jou!

Dag jij,

Ik zie jou…

Ik zie iemand die heel veel uur van zijn leven inzet voor de onze veiligheid. Die ons helpt als er iets niet goed gaat en het hoofd koel houdt. Die daar zijn aanwezigheid zorgt dat ik soms net een beetje naast het lijntje loop, maar niet te veel. Een luisterend oor heeft bij gedoetjes die dreigen te ontstaan tussen mensen.

Ik moet aan dat liedje denken van ‘17 miljoen mensen’. Ken je dat nog?
“17 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde. Die schrijf je niet de wetten voor, die laat je in hun waarde.
17 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde. Die moeten niet het keurslijf in, die laat je in hun
waarde”

Bijna 63.000 politiemensen zorgen met hoofd, hart en handen voor dat deze 17 miljoen mensen op een goede manier met elkaar kunnen samenleven.

Hoofd en handen doen het meeste werk: wetten, beleid, protocollen, uniformiteit, goed en kwaad, stellingname, betrouwbaar. Helpers in nood, soms met gevaar voor eigen leven. Dienstbaar en waakzaam. Ook hard en rechtlijnig als het moet. Een systeem waarvan ik mij soms afvraag of het nog dienstbaar is aan de leefbaarheid van de 17 miljoen mensen.

Mijn eerste reactie als ik politie zie is een soort van schrik, een korte ademstop. Een scan van mogelijk gevaar of reprimande. Als ik dan weer begin met ademhalen voel ik respect. Jullie kunnen niet weglopen of wegkijken. Jullie moeten blijven staan, handelen en de donkere kanten van de maatschappij induiken. Dealen met alle regeltjes en steeds de juiste afwegingen maken. En dan ben ik direct oprecht benieuwd naar jou als mens!

Hoe werkt dat bij jou vanbinnen? In jouw hart, het midden van jouw hoofd en je handen? Dat plekje dat bepaalt of dat wat je doet voor jou klopt of niet. Wat is jouw motivatie, waarom doe jij wat je doet?

Dat is het stukje waar ik zo benieuwd naar ben als ik mensen ontmoet. De mens die een rol bij de politie vervult. De mens die net als alle mensen in de maatschappij een verhaal heeft en leeft, die elke dag mag kiezen om zijn hart te volgen, familie en vrienden heeft, van waarde is en met 1001 dingen te maken krijgt. Die zijn eigen kleurenpallet heeft.

Over kleuren gesproken. Als je het geel en blauw van de politie mengt, krijg je groen. Bij groen denk ik aan natuur en aan persoonlijke groei, aan waardigheid …. op dat kleine stukje aarde. Ook jij bent van waarde met alles wat bij jou hoort.

Mag ik jou echt zien ….

Mag ik je zomaar wat vragen stellen om je te inspireren en te prikkelen, om je te mogen raken? Om jou vanuit je hart je werk te laten doen, je plek in te nemen en met een glimlach tussen die 17 miljoen mensen te bewegen. Vragen als:

* Wat heb jij nodig om elke dag met trots en waardigheid je vak uit te oefenen?
* Met welk idee heb jij ooit gekozen voor de politie? Zou je dat nu weer doen?
* Wat doe je morgen anders dan vandaag als je het vanuit je hart doet?
* Wat maakt voor jou een dag waardevol, of zinloos?
* En hoe verbind jij jouw waarden met de waarden van de politie?
* Als je in de spiegel kijkt, wat zie jij dan bij de woorden integer, betrouwbaar, moedig
en verbindend?
* Tussen alle 1001 dingen, wat doe jij het allerliefst?
* Wat is voor jou de normaalste zaak van de wereld?
* Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?

“ Wat je doet (of laat) heeft altijd effect. Alleen zie je dat meestal niet. Een glimlach suddert vaak nog lang door”.

Als jij met heel je hart – en hoofd en handen – bij de politie werkt geloof ik dat je minder hard hoeft te werken en een positief effect hebt op een prettige samenleving. Dubbel effect!

De bijgevoegde tekening is van mijn zoon Jasper van 7: “Gouden handboeien”. Hij maakte na de kennismaking op school met 2 agenten een mooie tekening. Het embleem met ‘gouden handboeien’. Zo leuk kan het zijn. En misschien is dit wel precies het positieve effect wat ik hierboven bedoel.

Ik wens je alle goeds!
Hartelijke groet Anouk