Ik ben zelf vaak geconfronteerd met de dualiteit van moedig en bang

Brief aan collega’s, als burger, als collega maar vooral als mens.

Mooie collega’s!

Ik schrijf deze brief op het moment van mijn aanstaande vertrek uit de politieorganisatie. Door mijn leeftijd wordt dat vertrek “opgelegd”. Blijven werken lijkt bijna onmogelijk… en dus daarom een brief op het moment dat ik met één been in de politie organisatie sta, en met één been een stap maak naar buiten. En juist daarom: Mooie collega’s.

“Mooie collega’s”, een wat vreemde aanhef voor een brief, of toch niet? Eigenlijk wel voor mij. Ik heb een belangrijk deel van zijn leven aan de kant van de rationaliteit, de cijfers, het bewijs, de objectieve waarheid verkeerd! Vanuit accountancy, bedrijfskunde en economie stapte ik na 20 jaar carrière bij de politie binnen om daar mijn “waarheid” te verkondigen. En juist daarom: Mooie collega’s

Tijdens dat “verkondigen van mijn economische waarheid” dienden zich vanuit de collega’s plots allerlei andere waarheden aan, niet te calculeren, maar wel “gewaar te worden”. Waarheden over veiligheid, noodhulp, misdaad, dweilen met de kraan op en toch doorgaan, elke mens die gered is, is gered…Dus: Mooie collega’s!

En in die tijd had ik plots de politie ook zelf nodig! Op een moment waarin ik klein, kwetsbaar, bijna hulpeloos was! En toen trof ik: Mooie collega’s

Maar in die zelfde periode trof ik soms ook politiemensen die ver over mijn grenzen gingen bij het toepassen van geweld, en hoewel ik hun angst wel begrijp rechtvaardigde dat in mijn ogen niet hun aanpak. Dus twijfelde ik aan mooie collega’s

Er zijn sindsdien vele jaren verstreken en ben ik zelf vaak geconfronteerd met de dualiteit van moedig/bang,  eerlijk/oneerlijk, in of uit verbinding…. Ik zie elke dag heel veel mooie collega’s het uiterste van zichzelf vragen, en tegelijkertijd ook worstelen met hun menselijkheid. Want já, we zijn moedig, integer, betrouwbaar en verbindend. Maar licht bestaat alleen in relatie tot donker. En met de ontkenning van het donker tasten we het bestaan van het licht aan.

Ik gun ons een politie waarin ieder individueel naar zijn donkere kant durft te kijken, het kan zien en er ook over in gesprek durft te gaan. Gemakkelijk is dat zeker niet, het vergt zelfkennis, reflectie, en moed, maar het levert zóveel op! Doordat we zowel het licht als het donker in onszelf gewaar worden, krijgt ons handelingsperspectief meer kleur, en worden we nog mooiere collega’s!

En nú zie ik dat ik “ons” heb geschreven in de bovenstaande paragraaf. Daarmee “glipt” uit mijn pen enerzijds mijn diepe verbondenheid met al die mooie collega’s, en anderzijds mijn plek als burger, en daarmee wens ik dat zowel iedere collega alsook iedere burger toe.

Peter