Ik wil ze de ondersteuning geven die ze verdienen

Geraakt door de brieven van de burgers, geschreven aan collega’s.

Beste collega’s,

Inmiddels ben ik alweer bijna 3 jaar in dienst bij de politie. Echter voelt het voor mij langer. Van jongs af aan heb ik altijd bij politie willen werken. Door privé omstandigheden heb ik de stap nooit gemaakt. Desalniettemin is mijn affiniteit met het blauwe werk er nooit minder op geworden. Op mijn 31e ben ik met wat omwegen dan toch bij de politie terecht gekomen, maar dan in een burgerfunctie. Deze stap heeft er voor gezorgd dat mijn oude liefde voor de politie weer is aangewakkerd en mijn blauwe hartje weer harder is gaan kloppen.

Het werk heeft mij ook de gelegenheid geboden om een dienst mee te lopen. Vlak voor de uitbrak van de coronapandemie heb ik op een zaterdag met een OVD-P afgesproken voor een nachtdienst. Na even kort bijgepraat te hebben was het tijd om de OVD-P op dat moment af te lossen om vervolgens aanstalten te maken richting het districtsbureau voor de briefing. Na de briefing hebben wij nog wat rondgereden door het centrum van Den Haag en leek het een rustige nacht te worden, maar niets is minder waar. Een mogelijke plofkraak, een geplande inval, twee schietincidenten en een heftig ongeval op de A4 maakten deel uit van mijn nacht. De rode draad hierin was dat alle collega’s die ik heb ontmoet die nacht zowel erg professioneel als gepassioneerd te werk gingen, onder soms moeilijke situaties en omstandigheden. Deze nacht heeft werkelijk mijn ogen geopend en laten zien dat het politiewerk veel vraagt van onze collega’s. De actie intelligentie, de stressbestendigheid, het kalm blijven in alle situaties en nog veel meer om op te noemen. Mijn respect voor de collega’s die iedere dag Nederland weer zo veilig mogelijk maken is door zaterdag nog groter geworden. Iedere dag word ik op kantoor weer herinnerd waar ik het voor doe, voor de collega’s op straat en de burgers.

Deze nacht heeft mij ook aan het denken gezet. Gedachtes spoken door mijn hoofd. De gesprekken die ik heb gevoerd lieten een beeld zien dat de operatie niet altijd begrepen werd. De bedrijfsvoering voelt voor de vele operationele collega’s als een instituut ergens ver op de achtergrond. Hieruit blijkt dat de reorganisatie en de centralisatie is doorgeslagen. De nabijheid van de ondersteuning van voorheen is niet meer. Als een radertje in dit geheel is dit helaas niet 1, 2, 3 op te lossen, terwijl ik ze de ondersteuning wil bieden die zij verdienen. Ik gun ze niet alleen de ondersteuning die ze verdienen. Ik gun ze bovenal meer capaciteit en middelen om het operationele werk uit te voeren. De loyaliteit van collega’s is groot, deze moet beloond worden met de middelen om het op te kunnen nemen tegen de georganiseerde misdaad en de capaciteit die collega’s net dat even extra lucht bieden.

Ik realiseer mij dat het bovenstaande capaciteit en middelen wat utopisch klinken. Des te groter de wil is om de overstap te maken naar de operatie, hopende dat ik met ervaring in de bedrijfsvoering ze te kunnen helpen en ondersteunen. Samen zet ik graag met de collega’s de stap naar voren, waar andere terugdeinzen. Derhalve gun ik iedereen binnen de politie, grijs of blauw, een organisatie waarin mensen, middelen en processen zijn afgestemd. Een naadloze aansluiting tussen de bedrijfsvoering en de operatie. Een geoliede machine en hechte blauwe familie.

Pak