Een samenwerking tussen MakeYourMission en de Landelijke Eenheid van de Politie.

We ont-mensen onszelf

Wat je vaak ziet bij grote organisaties waar reorganisatie meer de regel is dan de uitzondering en die sneller gewantrouwd worden dan vertrouwd, is dat ruimte voor het persoonlijke verlangen onder druk komt te staan. Het enige verlangen dat vaak overblijft, is om er onbeschadigd uit te komen. Wat inhoudt dat het verlangen om van betekenis te kunnen zijn bij de medewerker bekneld komt te zitten. Terwijl dit verlangen voortkomt uit het hart. Het wil eruit. Het wil zich manifesteren.

Toch zijn we dus heel goed in staat dit gevoel te onderdrukken. Zeker als we onder enorme druk staan. Wanneer we continu geconfronteerd worden met onze fouten, onzekerheden en angsten, heeft dit voelbare consequenties. Het contact met je binnenste drijfveren wordt erdoor verbroken.

Dit maakt het opbouwen van oprechte positieve, constructieve en warme relaties een stuk lastiger. De relatie met je collega. Met je leidinggevende. Met de buitenwereld. En de relatie met jezelf en je verlangen. In plaats daarvan ontstaat een harnas dat gevoel en ratio van elkaar scheidt. We ont-mensen hiermee onszelf. En daarmee ontbinden we ook de de relatie met de ander.

Focus op menselijke verbinding

Dit creëert het sterke ‘verlangen’ om de menselijke maat, het menselijke contact, weer terug te brengen. En dit verlangen wordt ook herkend door (medewerkers met) het blauwe hart van de Politie.

De komende jaren willen wij, Ylona Meurs, Eveline Baar (aanjagers Sociale Innovatie binnen de Politie) en Maaike Rotteveel (hartverbinder met de Buitenwereld), bouwen aan een nieuwe manier van werken, denken en organiseren die aansluit bij een maatschappij die ‘verlangt’ naar meer sociale verbinding en integraal samenwerken. Want naast het blauwe hart staat het burgerhart. Samen maken zij deel uit van die maatschappij.

Het begint met taal

Om mensen zich (weer) mens te laten voelen en om verlangens een stem te geven, speelt taal waarbinnen je kwetsbaar mag zijn een cruciale rol. Taal is iets magisch. Het geeft woorden aan je gevoel, het geeft diepte aan de dialoog en het wekt verbinding tot leven.

Vaak is er binnen de gesproken taal van een organisatie (en vaak ook daarbuiten) hier nog onvoldoende ruimte en draagvlak voor. Ruimte voor ‘zachte’ termen zoals liefde, hart, warmte, affectie. Termen die een taal menselijk maakt, waarin de ander zich begrepen en gehoord voelt en waar je je jezelf kunt zijn. Termen die zacht lijken, maar enorm krachtig zijn.

Met de politie op Hart(s)Tocht

Taal verander je niet op de een van de andere dag. Taal evolueert. Taal neem je over van de ander. Iemand moet zich dus uitgenodigd voelen om vanuit zijn of haar hart te (durven) spreken. Een veilige manier om hier ruimte aan te geven is het starten van een schriftelijke monoloog dat de potentie heeft uit te groeien tot een dialoog van hart tot hart.

Het begint met een brief aan de politie. Niet aan de politieorganisatie, maar aan de politiemens. We nodigen hiervoor mensen uit de buitenwereld uit om vanuit hun (burger)hart de brief te schrijven. Hun manier van kijken, denken en doen zien wij namelijk als grote meerwaarde voor deze zoektocht. Het maakt zichtbaar hoe de ‘buitenwereld’ naar de politieorganisatie kijkt en wat zij van de politieorganisatie verlangt.

De vraag aan de schrijver is wat hij of zij zichzelf gunt (wat betekent de politie voor hem/haar) en wat gunt hij/zij de politiemens? Want jezelf en de ander iets gunnen, maakt ruimte. De ruimte die nodig is om eerlijk, open en vrij over jezelf met de ander in gesprek te gaan. Want dat is de volgende stap. Van geschreven taal naar gesproken taal. Zodat door het gesprek uiteindelijk een taal ontstaat die bijdraagt aan de transformatie naar een menselijke manier van handelen, communiceren en zijn. Een politieorganisatie die meer in verbinding staat met haar eigen mensen en met de mensen waarvoor zij bestaat.